Fusing
Technika Fusing
Termin fusing (Fusing) w języku angielskim oznacza „topienie, spiekanie”. Tak więc fusing jest technologią „stopienia” dwoch i więcej warstw i elementów szkla w jednolity wyrób.
Pierwszym krajem, gdzie naukowcom oraz producentom szkła udało się stworzyć paletu kolorowych szkiel, równomiernie stopianych między sobą w dowolnych ilościach (i nie pękających przy chlodzeniu) były USA. Stąd rozpowierzchniła się nazwa techniki i tak zostało przyjęte w czasach obecnych. Witraż stanowi jednolitą powierzchnię, jest wykonany w całości przy wypaleniu w piecu. Zaletą techniki jest mozliwość tworzenia wyrobów najbardziej zbliżonych widokiem do dzieł malarstwa.
Nowoczesny dorobek techniczny w tej technice umożliwia wykorzystanie pelną gamy szkiel, odcieni oraz inne środki wyrazistości artystycznej. Charakternym dla tej techniki jest brak metalowych łaczęń oraz możliwość nadania dowolnej formy i grubości witrażu, trwałość pod wzgłądem czasu.
Fusing daje możliwość pracy z materią szkła w sposób bardziej malarski i strukturalny. Światło nie tylko przechodzi przez szkło, ale zatrzymuje się w jego warstwach, podkreślając fakturę, głębię i niuanse koloru.
Faktem jest, że szkło, bez względu na to, jak twarde wydaje się w znanym nam stanie, po podgrzaniu może przekształcić się prawie w płyn. Ta właściwość szkła jest podstawą technologii fusing. Również ta sama właściwość jest podstawą możliwości deformacji gotowego wyrobu, tj. zmiany kształtu produktu szklanego, a ten proces nazywa się formowaniem.
Zdecydowanie, najważniejszym czynnikiem udanego wykonania witrażu w tej technice jest odpowiedni wybór szkła. Szkło używane do produkcji powinno być nie tylko wysokiej jakości, ale także być odpowiednim dla danej technologii. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na współczynnik rozszerzalności cieplnej. W produkcji szkła zwykle stosuje się tzw. C. O. E (Coefficient of Expansion). Dlatego w jednym produkcie nie można używać szkła okiennego i specjalnego szkła do fusingu. Efekt będzie przygnębiający – produkt zostanie pokryty siecią szczelin i w efekcie końcowym może po prostu pęknąć.
Ponadto bardzo ważnymi czynnikami przy wyborze szkła są niezmienność koloru surowca i odporność szkła na zmętnienie podczas obróbki cieplnej.
Wyroby ze specjalnego szkła i szkła marki float (zwyczajnego szkła do okien) zasadniczo różnią się nie tylko wyglądem, ale także technologią wypalenia. Specjalne szkła mają już kolor, są barwione w swojej masę. Aby uzyskać kolor z float, niezbędne są barwniki. Pigmenty nakłada się na powierzchnię szkła lub pomiędzy nimi.
Czasami do nadania wyrobom kolorów stosuje się kilka etapów wypalania, ponieważ różne pigmenty przenikają do szkła w różnych temperaturach. Oczywiście, że do nadaniu efektów w pracach ze specjanym szklem oraz celów artystycznych do szkla barwnego też mogą być wykorzystywane okruszki, pigmenty, kontury itd. Nowoczesne witraży i dzieła ze szkła barwnego są bardziej wyraziste i dekoracyjne. Są również droższe. Różnica w gęstości koloru jest widoczna szczególnie ” pod światło”.
W naszej pracowni dobieramy szkła i techniki w zależności od celu i przeznaczenia wyrobu.
Przykład zrobionych w tej technice witraży: IRYSY, Wspomnienia o morzu.
Wszystkie ilustracje i przykłady w artykule pochodzą z rzeczywistych realizacji naszej pracowni.