Klasyczny witraż
Technika Klasyczny witraż
Klasyczny witraż to są kawałki szkła łączone za pomocą profili ołowianych, spajanymi lutem cynowym. Technika wywodząca się ze średniowiecza. Najczęściej Witraże, wykonane w tej technice można spotkać w oknach kościołów lub zabytkowych katedrach. Upowszechniła się ona w sztuce gotyckiej. Tworzono wówczas wysokie świątynie, o dużych, strzelistych oknach, które miały wypełnić wnętrze światłem i nadać im lekkości.
Na dzieło witrażowe składają się trzy elementy – kolor, czyli barwne szkło, kompozycja ołowianych listewek (
rysunek całości) oraz opracowanie malarskie. Szkło może być malowane lub nie. Malarskie opracowanie stosuje się, by za pomocą farb witrażowych kryjących całkowicie (kontur), czy częściowo odwzorować detale, czy nadać obrazowi plastyczności. Tak na gładkiej powierzchni szkła barwnego maluje się przedstawienia (np. zarysy postaci) i modeluje się je światłem (np, ciało, fałdy szat).
Farby witrażowe są najczęściej czarne lub brunatne, ich funkcją jest ograniczanie ilości światła przechodzącego przez barwne szkło. Po malowaniu szkło jest poddawane wypaleniu – farba łączy się trwale ze szkłem.
W celu nadania trwałości witrażu po jego zbieraniu w całość i lutowaniu łączeń jest używany kit witrażowy – by
wypełnić szczeliny pomiędzy szkłem a profilem.
W klasycznym witrażu istotną rolę gra konstrukcja, dlatego ważną częścią obrazu jest kontur metalowych
ramek, który buduję obraz i stanowi o kompozycji.
Ta technika jest szczególnie ceniona w realizacjach, gdzie istotna jest trwałość, szlachetna konstrukcja oraz klasyczna relacja światła i koloru. Klasyczny witraż dobrze funkcjonuje zarówno w architekturze historycznej, jak i we współczesnych wnętrzach, które potrzebują wyrazistego, ale tradycyjnego akcentu.
Technika ma znaczne ograniczenia pod względem wymiarów elementów witrażu oraz ich kształtów z powodu wykorzystania profili. Natomiast jest idealna i świetnie sprawdza się przy nowoczesnym wykonaniu witraży z geometrycznym rysunkiem i, oczywiście jest niezastąpiona w sprawach renowacji.
Powierzchnia witrażu w tej technice jest giętka i lekko podatna na zniekształcenie, dlatego nie jest zalecane wykorzystywanie tej techniki do zdobienia drzwi lub elementów ruchomych.
W naszej pracowni ta technika najczęściej jest stosowana przy renowacji witraży.
Wszystkie ilustracje i przykłady w artykule pochodzą z rzeczywistych realizacji naszej pracowni.