Technika Tiffany
Technika Tiffany
Technika wykonania dużych i małych witraży polegająca na złączeniu osobnych kawalków szkła owijętych medzianą taśmą za pomocą lutowania. Technika jest zalecana przy wykonaniu skomlikowanych wzorów na przykład w stylu secesji, barok, neobarok, oraz zawierającyh małe, drobne elemnty.
Technika Tiffany pozwala na szczególnie subtelną pracę z formą i linią. Najlepiej sprawdza się w realizacjach kameralnych — w lampach, detalach architektonicznych i mniejszych przeszkleniach — gdzie bliski kontakt widza z obiektem wydobywa precyzję wykonania i charakter szkła.
Bezwzględnym plusem techniki jest mozliwość wykonania każdego wzoru, elegancki i schludny wygląd połączeń i lutów, rozmaitość dostępnych artystycznych szkiel z fakturą i trasnparentnością, trwałość i w miare stosunkowa odporność na mechaniczne oddziaływania. Rysunek lutów traci swoją ważnoścć i „na przód” wychodzi gra szkła z jego fakturą, przstrzenością i kolorem. Luty (oraz elementy metalowe) mogą być zapatynowane i mieć kolor czarny, brąz, złoto lub zostać w naturalnym odcieniu olowia - co też jest zaletą tej techniki przy charakterizacji wnętrz.
Louis Comfort Tiffany (18 lutego 1848, Nowy Jork – 17 stycznia 1933, Nowy Jork) — amerykański malarz i designer, przedstawiciel Secesji. Międzynarodowe uznanie Tiffany’ego przyniosły jego wykwintne wyroby ze szkła: witraże, abażury, biżuteria. Wynaleziony przez niego sposób łączenia małych kawałków szkła za pomocą folii miedzianej, a także nowe rodzaje szkła, które stworzył, zrewolucjonizowały produkcję szkła artystycznego.
Technika Tiffany`ego stała się najbardziej rozpowszechniona na całym świecie do tworzenia witraży. W ostatniej trzeciej XIX wieku szkło nie spełniało wymagań twórcy. Dlatego pierwsze efekty jego działalności w sztuce witrażowej go nie zadowalały. Bardzo cenił moc światła i piękno materiału. Według Tiffany’ego malowanie farbami (jak to jest w klasycznej technice wykonania) tylko ukrywało naturalne piękno szkła, pozbawiało go spektakularności.
Przez wiele stuleci do łączenia ze sobą szkieł były używane pręty i profile ołowiane. Tiffany uważał ten sposób za bardzo surowy i prymitywny. I znalazł swój sposób mocowania szkła za pomocą miedzianych pasków wyciętych z blachy. Przyklejono je do szkła woskiem pszczelim i przylutowano do siebie za pomocą cyny. Ten sposób umożliwił łączenie najmniejszych kawałków szkła i tworzenie skomplikowanych kształtów wolumetrycznych. Początkowo technika folii miedzianej była stosowana przez niego do tworzenia abażurów lampowych, a dopiero później do witraży.
Dziś ta technika wykonania witrażu jest jedną z najpopularniejszych sztuk witrażowych. Warto jednak nie mylić stylu Tiffany`go (pełnego Secesji i roślinnych motywów) i jego metody łączenia szkła.
Postęp technologiczny pozwolił na ułatwienie sposobu wykonywania witraży. Dzisiaj, oczywiście, nie używamy wosku pszczelego ani osobnego kleju do folii.
Technika Tiffany`go jest jedna z najdroższych technik wykonywania witraży w porównywaniu do innych, bo jest najbardziej pracochłonna. Warto podkreślić, że witraże w tej technice są obustronne i jest to idealne połączenie elegancji, luksusu i wykwintności. Większość przedstawionych na naszej stronie witraży i lamp wykonane są właśnie w tej technice. Duże dzieła pracowni można zobaczyć w zakładce Witraże i Lampy i oświetlenie.
Przykład zrobionych w tej technice witraży: Kwitniąca Jabłoń, Czułość Życia.
Wszystkie ilustracje i przykłady w artykule pochodzą z rzeczywistych realizacji naszej pracowni.